Ebru Umar heeft haar punt gemaakt

Terwijl half Nederland afgelopen zaterdag hun oranje tuinbroek aan het strijken was om aankomende woensdag gekleed als een totaalmalloot Koningsdag te gaan vieren, zat een paar duizend kilometer verderop in een Turks vakantiehuisje de columniste Ebru Umar te doen wat ze altijd doet. Beetje vakantie vieren, beetje werken, beetje wijn drinken, beetje Twitteren. En communicatief als ze is, is ze nooit te beroerd om haar mening te geven. Over alles. Daar kun je van houden of niet, maar ik vind dat nogal een groot goed. Ebru, die terecht zeer kritisch is op de huidige koers van zowel Turkije alsook de Nederturken die meer affiniteit denken te hebben met Erdoganië dan met het land waar ze geboren zijn, maakte enkele observaties over het ophangen van grote Turkse vlaggen in de badplaatsen en buitengebieden. Deze vlag betekent voor veel Turken zo veel als #FuckErdogan, want ze zien hem niet als een Turk maar als Armeen. Een Armeense dictator in Turkije dus. Het kan verkeren. “Ebru Umar heeft haar punt gemaakt” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

[Ooggetuigenverslag] Geweld bij Pegida Köln

Het was een wonderbaarlijk weekend. Vanwege de massale aanrandingen door grote groepen barbaren, bestaande uit voornamelijk allochtonen en asielzoekers, waar geen politieman een poot uitstak om meer dan 500 Keulense deernes ook maar uit de buurt van de hongerige testosteronbommen te houden, besloten diverse organisaties hun onvrede over zowel de inzet, aanpak als oorzaak van deze zwarte bladzijde te ventileren. Daaronder uiteraard Pegida, een groeiende beweging van gelijkgestemden uit alle lagen van de samenleving, maar ook een demonstratie van… hou je vast… 2500 vrouwen die tegen racisme demonstreerden! Duitsland is reddeloos verloren, getuige de vrijwillige onderwerping van grote delen van de bevolking, maar eveneens de bereidwilligheid van pers, politiek en politie om keiharde feiten onder de tafel te schuiven. De ironie is nu ook dat er tegen Pegida harder opgetreden werd dan tegen de vrouwenverkrachtende kansenparels afgelopen oud en nieuw. Hieronder een ooggetuigenverslag van Nody (gegevens bekend bij de redactie). Lees en huiver mee.

“[Ooggetuigenverslag] Geweld bij Pegida Köln” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Leunstoelfeminisme

Soms kan een mens trots worden op dingen die hij gepresteerd heeft of op mensen in zijn omgeving. Bijvoorbeeld op zijn vrouw, op zijn kinderen, op zijn werk, op een boekverbranding omdat het woord ‘neger’ er in staat of op het introduceren van gescheiden zwemlessen in zijn gemeente omdat hij de cultuur van ‘onze gasten’ met een keiharde moraalpaal wil respecteren vanachter zijn ambtelijke bureau. Zelf ervaar ik bijvoorbeeld trots bij het introduceren van woorden en termen die een nieuwe ontwikkeling in onze maatschappij duiden, of een oude ontwikkeling beter omschrijven vanwege linguïstische armoede uwerzijds. Althans, in mijn beleving. Eentje die voor mij het meest tot de verbeelding spreekt, is een kreet die ik medio juni 2014 de Twitter-ether inslingerde: leunstoelfeminisme. De reden hiervoor was een serie (inter)nationale ontwikkelingen die me enorm stoorden en die ik snel herkende als onderdeel van één van de meest laffe, hypocriete stromingen die de weerbaarheid van onze aankomende generatie van binnenuit uitholt: regressief links.

“Leunstoelfeminisme” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone